جامعه پذیری

امدم از کارهایت بنویسم که صفحه وبلاگت اعلام کرد دو ساله شده. وبلاگت پیش از آمدنت به این دنیا آمده بود. از همان روزهایی که وجودت را درون خودم حس می کردم. از همان روزهایی که آمده بودی و لباس مادری را بدون دیدارت بر قامتم پوشانده بودی. از همان روزها که گاهی دلتنگش می شوم.

بزرگ شده ای. به تناسب بزرگ شدنت اجتماعی تر هم شده ای. روابطت با اقوام و فامیل که در هفته های اخیر به خاطر شرایط دیدار مکررشان امکان پذیر بود، خوب است. به راحتی به آغوششان می روی و کلام می گویی. حرف زدنت که قبل تر فقط برای ما بود برایشان شنیدنی شده. برایشان از آوازهایت می خوانی و خیلی راحت با هر موسیقی به رقص در می آیی. در پارک با بچه ها هم بازی و هم کلام می شوی. دوست داری هرکاری می کنند تکرار کنی. امروز به مدت نیم ساعت از پله های کوچک سرسره به شکل خستگی ناپذیری بالا و پایین کردی و از هرگونه کمکی امتناع می کردی.. آنقدر با ذوق پله بالا و پایین کردی که کودکان مشغول به بازی دیگر را هم با خودت همراه کردی.

بخش هایی از فیلم ها و عکس هایت را اینجا گذاشته ام.

دوران اجتماعی شدن دوران لذت بخشی هم برای توست و هم برای ما. امیدوارم هر آنچه خوب و نیکوست سر راهت قرار گیرد.

در حال عکس گرفتن خواستم ژست بگیری و هر بار ژست های مختلفی مثل خندیدن، چشمک زدن، زبان در آوردن، موش شدن، دهان باز کردن و …. را از تو خواستم. ماحصلش شد این عکس

salma357

Advertisements
این نوشته در Uncategorized ارسال شده. این نوشته را نشانه‌گذاری کنید.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s